|
|
CARLA & RINSE OP HET INTERNET |
|
|
|
CARLA & RINSE OP HET INTERNET |
|
|
Na veel omwegen bereikten we de volgende dag de grenspost bij Giurgiu aan de Donau. Bulgarije ligt aan de andere kant van de Donau en er is hier een brug, dit is de voornaamste grens overgang van Roemenië naar Bulgarije. Wij verwachtten dan ook wel een flinke brug. Maar dat viel nogal tegen; een tweebaansweg, en dan nog behoorlijk smal ook. Daar moeten dagelijks al die kolossen van vrachtwagens met opleggers overheen. Het asfalt was er in ieder geval niet tegen bestand dat konden we wel zien aan alle sporen in het wegdek.
Bulgarije Eindelijk in Bulgarije. We hadden lang genoeg langs de Donau gefietst, nu weer de heuvels in. En meteen in een natuurpark; Rusenski Lom genaamd. Een berggebied waar de gelijknamige rivier met zijn zijrivieren de Beli (Witte), Malki (Kleine) and Cherni (Zwarte) Lom prachtige kloven hebben uitgesleten.
We zijn doorgefietst naar Popovo. En dan krijg je weer zo iets mafs. Er waren maar liefst 3 hotelletjes in deze plaats. Nou we gaan vooruit zou je dan zeggen. Maar bij het eerste hotelletje kwam de eigenaar al meteen naar buiten. "Vol", zei hij. "Geen plaats, ga maar ergens anders heen." Wij op naar het volgende adres. "Vol", was het antwoord meteen. "Ga maar naar het volgende adres." Maar gelukkig hadden wij een oudere Bulgaarse man bij ons die ons de weg had gewezen. Hij maande de hotel eigenares om eens te bellen naar het andere hotel, of daar dan wel plaats was. Daar was ook geen plaats. De man nam het voor ons op."Je kunt die mensen niet zomaar weg sturen", zoiets begreep ik uit zijn gebaren. Het duurde nog even en toen; "Komt u maar mee", we hebben misschien wel wat." Een prima kamer, één van de vele lege kamers volgens mij want verder zag ik geen mens. De eigenares was plotseling ook vol belangstelling "Waar komen jullie vandaan", vroeg ze. "Oh. Holland, Amsterdam, I know", vertelde ze. Maar waarom dan eerst al die poppenkast vroegen we ons af?
Na Popovo moesten we de Stara Planina over. Deze bergketen, overigens ook een prachtig gebied om te wandelen, is een uitloper van de Karpaten. Wij hadden de minst hoge overgang gekozen, aangegeven als een slingerend weggetje op de kaart. Dat klopte behoorlijk en er ook een echte pas met haarspeld bochten en al. De pas bij het dorp Kothel lag op 700 m. Prachtig uitzicht.
Er waren hier nog wel wat paard er wagens maar veel minder dan in Roemenië. Hier liepen zelfs "wilde paarden" op de weg, al hoewel wild? Dat is iets dat ik ook niet snap. Roemenië en Bulgarije zijn al lid van de EU. Dat er nog hel wat moet gebeuren voordat deze landen aan onze standaard van sociale voorzieningen, van wegen enz. zijn aangepast begrijp ik. Maar zowel hier als in Roemenië laten ze de paarden zogenaamd loslopen. Dat wil zeggen niet opgesloten in een wei en ook niet aan een touw. Ze binden hier gewoon de twee voorbenen van het dier aan elkaar. Een heel klein beetje ruimte zorgt er voor dat ze nog net kunnen schuifelen om te grazen. Zo belandde hier zo'n prachtig paardje op de autoweg. Vluchten kan het niet, als er aan auto aankomt die niet stopt wordt het in een keer dood gereden. Dat kan toch niet. Afgrijselijke dieren mishandeling, maar toch ook stom, paarden zijn toch een kostbaar bezit in zo'n land. Via Jambol zijn wij naar de grens Bulgarije-Turkije gereden. Een rustige weg door een vrij saai agrarisch gebied. Grote percelen land en weinig dorpen. Bij Svilengrad hebben we gevraagd waar wij met de fiets het beste de grens over konden gaan. Volgens de kaart zou je ook nog een stukje door Griekenland kunnen gaan, maar dat bleek in de praktijk te ingewikkeld. Maar gewoon de borden "Turky" volgen dus. Er was geen apart fietspad maar een combinatie snelweg (E 80) en gewone weg (8) tegelijk. We waren nog niet eens over de grens toen we ons eerste bord "Istanbul" tegenkwamen. "Nog zo'n klein stukje", zei ik.
Turkije De grens overgang was zich was geen probleem. We moesten wel eerst een visum kopen ( 10 euro) en er werd wel 6 keer naar de paspoorten gevraagd. Maar ze deden nergens moeilijk. Voor vrachtwagens is dat wel anders. Toen we Turkije inreden stond er een enorm lange rij vrachtwagens te wachten. Over een afstand van zeker 11 km. stonden ze stil. "Die chauffeurs moeten hier misschien wel dagen in de rij staan", zei ik. "Misschien vanwege de overgang naar een EU land", antwoordde Rinse.
Onze eerste stad in Turkije was Edirne. Een leuke, vooral vrolijke stad na al dat Oostblok gebeuren. Hotels en eet gelegenheden genoeg. Moderne winkels en terrasjes, maar ook mensen met handkarren die fruit en groente verkochten. Een gezellig rommelig geheel. De Aziatische invloeden kon je hier zien, horen en ruiken! De volgende dag was de zwaarste dag van onze hele tocht. Niet de bergen dus en niet in de voormalige Oostblok landen, maar van Edirne naar Pinarhistar. We hebben die dag maar 95 km. gereden, op zich niet veel dus, maar de weg was slopend. Bijna aan een stuk door kaars recht, eerst nog zonder heuvels maar daarna de ene heuvel na de andere. Een half uur klimmen en dan weer 10 minuten afdalen, vervolgens weer een half uur klimmen enz. Bovenop kon je zien dat de weg zo nog kilometers door ging. Erg ruw asfalt dat ook nog eens remmend werkt. Om je heen eindeloze velden met braak liggend terrein of afgemaaid maïs. Loei en loei heet er nergens een plekje schaduw.
Vanaf Pinarhistar zijn wij naar de Zwarte zee gereden. Het laatste stuk was vooral heel mooi. Je ziet dan in de verte de zee al en de weg blijft mooi op hoogte lopen. Hele grote stukken bos ook in deze streek, lekker zeker nu het zo heet is. Dat we al dichter bij de stad kwamen merkten we aan de "picknick alani's", picknick plaatsen, meestal met een restaurantje erbij. We hebben onderweg een grote watermeloen gekocht. Bij zo'n picknick plek hebben we die in één keer opgegeten.
Op zondag 30 september, na 33 dagen fietsen bereikten we de zee bij Karaburun. Een gezellig vissersdorp, en buiten alle verwachtingen; een "camping". Althans dat stond op het bord. In de praktijk was het een veldje waar wat eenden en kippen rond liepen. Maar wij mochten er kamperen en er was een kraan en toilet. Eerst even lekker uitrusten en genieten van de Zee. Dan het dorp verkennen.
Van hieruit zijn we met de bus naar Istanbul gegaan. Een busritje van bijna 2 uur. Allereerst natuurlijk om de terug weg te regelen, en even naar huis bellen en verder om de stad te verkennen. De terug reis regelen bleek geen enkel probleem. We hebben een vlucht geboekt voor dezelfde week vrijdag. Zo hadden we nog even een paar dagen om hier wat rond te kijken en uit te rusten.
Istanbul is een enorme stad met maar liefst 15 miljoen inwoners. Dat merkten we met de busreis al. Enorme buiten wijken met flats. En nog meer in aanbouw. Het centrum zelf; Eminönü, is vooral bekend om de grote moskeeën, maar ook de markten en natuurlijk het uitzicht over de Bosporus. Veel westerse toeristen natuurlijk, maar ook opvallen veel mensen uit het land zelf die naar de moskeeën komen om te bidden. Ook om een foto te maken: met de hele familie voor Sultan Ahmet moskee (ook wel Blauwe moskee genoemd vanwege de vele blauwe tegeltjes in de gevel ) of de Aya Sofia. Wij hebben vooral aan zee gezeten met uizicht op de Bospurus.
Toen kregen we het onzalige idee om te proberen met de fiets van Karaburun naar het vliegveld te gaan. We wilde immers eigenlijk het liefst alles echt fietsen tot in Istanbul toe. Op de kaart leek dat best te doen. Maar in de praktijk eigenlijk niet. De stad is zodanig uitgebreid dat we met de kaart niet veel konden beginnen. Wegen die daarop stonden waren er allang niet meer of niet meer te vinden in de warboel van nieuwe industrie terreinen en woonwijken. We hebben het na veel zoeken bij een tankstation gevraagd. Er is maar één mogelijkheid verzekerden ze ons. Over de drukke autoweg dwars door de stad. Dat bleek juist te zijn. Het was een snelwegachtige vierbaans weg, maar wel met brede pech strook, langs de kant fietsen ging dus wel. Er zou ook een camping zijn was ons verteld. Dat zal ook wel maar die konden wij ook nergens vinden. Uiteindelijk zijn wij maar doorgereden naar het vliegveld. Hebben de fietsen in de parkeer garage gestald en zijn naar de stad terug gegaan met openbaar vervoer om een hotelletje op te zoeken. Op de dag van vertrek hoefden we nu alleen nog maar met openbaar vervoer terug naar het vliegveld en konden daar meteen de fietsen pakken. Dit ging eigenlijk allemaal prima. In Istanbul hadden we een groot stuk plastic gekocht. De fietsen hebben we voor het transport wat omgebouwd; trappers eraf en stuur omgedraaid. Plastik erom gebonden en zo naar de Douane. Bij de balie geen probleem, behalve dan dat we de banden leeg moesten laten lopen. Anders "ppffttt", legde de balie medewerker uit. Wij begrepen het, en ook al was het volgens ons niet nodig maar gehoorzaamden natuurlijk meteen. Een beetje vreemd maar dit toestel (Onur air, een Turkse charter) ging eerst naar Ankara om nog meer mensen op te halen en dan pas naar Amsterdam. We kwamen om 20.35 uur in Amsterdam aan. Alle bagage opgehaald en de fietsen weer uitgepakt. Niets vermist, niets beschadigd. Nog een stukje treinen en we waren weer thuis. Een goede reis gehad, veel gezien, veel meegemaakt en vooral ook veel genoten van de vrijheid van het reizen op zo'n manier.
Rinse en Carla,
Landen waar we door zijn gekomen:
|
|
|
