Het Parco Nazionale Svizzero

We wilde nu naar de Ortler, maar om daar te komen moesten we eerst het dal van de Inn door en daarna het dal van de Adda. Daar tussenin ligt het Parco Nazionale Svizzero. Vanaf de Futschöl Pas eerst omlaag naar Ardez (1432 m.), een leuk dorpje aan de Inn met mooie oude huizen. Maar foerageren werd niets, het enige winkeltje dat er was was dicht. Dus er zat niets anders op dan de volgende dag naar Zernez lopen en daar op de camping te gaan staan. Een enorme tegenvaller. Een ongezellige camping op het industrie terrein. Een zogenaamde trekkers keuken bestaande uit een lekkende keet met kapotte butagas toestellen en nog geen eens een tafel of stoelen. Gelukkig konden we de volgende dag wel boodschappen doen.

We kamen nu bij een minder bekend natuurgebied het Parco Nazionale Svizzero, het ligt nog net in Zwitserland maar wel helemaal tegen de Italiaanse grens aan. De mensen hier spreken ook een vreemd taaltje; Retero-romaans, het lijkt op Italiaans op z'n Duits uitgesproken. Niet te verstaan. Er werd veel ophef gemaakt over het gebied met grote borden over "respectez la nature" en "no camping". Ik vond het niet zo bijzonder. We zagen er weinig wild en de paden waren behoorlijk afgetrapt. Bovendien hadden we daar onze koudste nacht van de hele tocht. Hopende op iets van beschutting hadden we de hele middag al door de regen gelopen langs een smal glad bergpad op weg naar een hutje dat op de kaart stond. Er was inderdaad een hutje op een alm op 2091 m. net onder de Munt la Schera. Maar het was op slot en er was geen enkele schuilgelegenheid. Rondom de hut stonden paaltjes waarbinnen je mocht lopen daar buiten was "natuurschuz gebied". Het weer werd steeds slechter dus meteen eten maken en vroeg de tent in. De volgende dag lag er sneeuw op de tent en het had flink gevroren. Vroeg op pad dus om warm te lopen. Op naar Italie want daar schijnt de zon toch?

Italie - de Ortler

En dat was ook zo. van nu af aan hadden we prachtig weer. Bij Passo Val Mora (1934 m.) gingen we de grens over en kwamen midden in een mountainbike parcours terecht. Heftige sport om met z'n fietsje over die smalle paadjes langs de afgronden te rijden.

Op woensdag 30 augustus waren we in Bórmio (1217 m.), halverwege onze route. Eerst naar het thuisfront bellen om te horen of alles nog goed was en onze vorderingen door te geven. Daarna natuurlijk weer de eten/drink voorraden aanvullen.

Op naar de Ortler. Dit is echt gletsjer gebied. We konden er dan ook niet echt in, dat wisten we al, maar misschien wel vlak langs. Eerst naar de Rifugio V Alpini op 2878 m. Een mooie hut, maar om de gletsjer te zien moest je nog even doorlopen. Dat was zeker de moeite waard; uitzicht op de Mont Zebru (3740 m.) en de Grand Zebru of wel Köningsspitze (3851 m.) met daarvoor een enorme massa sneeuw en ijs. Echte spleten en gaten, dit is het grotere werk! De volgende dag zijn we als het ware om deze grote pieken heen gelopen. We gingen we nog even over een pas van 3010 m. met prachtig uitzicht over de Forni gletsjer. Vanaf drie kanten komt het ijs hier bij elkaar om als één grote ijsmassa door te lopen het dal in. Er zou een bivakhutje op de pas zijn waar we wilden overnachten, maar dat was er niet meer, dus toen maar door naar de Rifugio L. E. Pizzini (2700 m.). Daar hebben we overnacht, een prima hut, aardige jongens en uitstekend eten. Verse groenten, dat hadden we lang niet gehad en ze kwamen zelfs vragen of we nog meer wilden (Ja, natuurlijk!). Vanuit deze hut zijn we de volgende dag zonder rugzak nog hoger geklommen, naar de Rifugio Casati op 3254 m. Het laatste stukje was nog best link, sneeuw en glad ijs op het pad! Maar we werden wederom rijkelijk beloond: De Monte Cevedale (3769 m.) met een enorme gletsjer ervoor en verder weg de Ortler zelf (3905 m.). Hier werd ook echt met touwen en stijgijzers lopen, er waren al wel 5 of 6 groepjes op weg naar boven toe wij aankwamen. Het zag er zo gemakkelijk uit, zo over een breed spoor naar boven lopen, wilde ik ook wel, maar zonder uitrusting hebben we het toch maar niet gedaan. We hadden het maximale voor ons bereikt, en dat alles zonder ongelukken of blessures.

Passo di Gavia in Italie

Dus terug om de rugzakken op te halen en afdalen. Omdat we nog voldoende voorraad hadden hoefden we niet helemaal het dal in maar konden via een hogere route naar de Passo di Gavia (2618m.) komen. Het laatste stuk liepen we echter wel dicht langs de weg. En dan merk je pas dat je de auto's en vooral motoren ontwent bent. Enorm storend dat geraas en gescheur, een onbegrijpelijke sport vinden wij. (Vinden zij van ons gesjouw met zo'n grote rugzak misschien ook wel.)